اوز فارس

پوک

اَینِلَستَ خَستَ بی هیاهو       اِ غیضِ نِوِستَوُز کُ تا جو

چَش کِردَ مَگُ خِشمِ هُماهم    چون تِغَرگِ تَش اُز کو تا کو

تُ برگِ گُلِش لطیفُ سادَ        تُ پاکُ پلَشتِش گُلِ خوشبو

قلب کِنگِلِت چون دِلِ مرغی       تَپ تَپ چِ زَتایِ دُمِ دالو

کُربُن لِوِرُت کِ وَر شُ بِستِ   کُربُن خَرسِ تُ کِندِ تُ لِی لو

کِش کِردِ اُ تُ ظلمُ  تَریخی     کِندُ یَگ دَفَ تَهرِشُ بدخو

اُش گُت کِزّتستُم باباجونی   شعرِ حافظُد مُز حفظ ناچو

اُش زَتُم وَ دَسِتیَی گُتِ خُش   هَی لِگَت شَزَ هَی اُشکَشی مو

اُم گُت بابایی بَس بِکُ هیلَی    چَش بِکُ بِبِن مَجُم سِیَه بو

اُم گُت مامانی غورُم بِکُ ت   مامان اُش نِیست یا اُش نِشابو

اُش گُت کِ بِخُ کِ هَکُتِ تُ    اُت  بُ هَدِ  هَرمَ  آبُرومو

آخر تُ بِگُ چِ  هُد  گناهُم   کِش پِریشِدُم ؛ خُردُمُ بی جو

خانُم خُ شَگُت رازی شَ حافظ  بامو نَنَمو سّرُش شُناجو؟؟

حرفی اُم نِهُد کِ اُش بِگُم مُ   چون خالی هُدُمُ پوکُدُم ؛ پو

 عنایت الله نامور  آبان 87