ایا با نوشته ها شهرستان می شویم
ایا با نوشته ها شهرستان می شویم
هیچ کس به صرف نوشتن خالی به جایی نمی رسد متاسفانه عده ای که در بی عملگی شهره خاص وعام هستند وحاضر به هیچ گونه کار وفعالیتی هم نیستند برای انکه بی عملگی خود ورفتارشان را در برابر فعالان نشان دهند مرتبا بر طبل ناامیدی میکوبند ومیگویند که حالا شما هم نامه نوشتید چه فایده ای دارد ؟شما هم بنویسید مگر کسی به حرف شما گوش میدهد ؟با نوشتن به جایی نمی رسیم ؟ من سوال خیلی روشن از اینها دارم لطفا بفرمائید با چه ابزار وروش دیگری به شهرستان شدن میرسیم با اعتصاب واعتراض خیابانی با نرفتن سرکار با تعطیلی مدارس ودانشگاهها . انسان عاقل فقط شعار نمی دهد .بر فرض اینکه این راههایی که شما میگوئید درست باشد ایا این راه ها در شرایط موجود مارا به هدف مورد نظر میرساند ؟ایا در شرایط کنونی اوزیها میتوانند از این راه استفاده کنند. ایا میتوانند به خیابانها بریزند بدون اینکه به عواقب وهزینه ان فکر کنند .ایا مردم اوز واصلا شماهایی که چنین اعتقادی دارید حاضرید در این حرکت اعتراضی شرکت کنید یا اینکه میخواهید فقط دیگران در ان شرکت کنند وشما به به وچه چه ان بکنید . تاریخ ما پر از افرادی است که همیشه خارج از گود بوده اند ومرتب هم گفته اند لنگش کن ؛ اما نه حاضر بوده اند مردم را همراهی کنند ونه پیشنهادی منطقی برای حل مسائل داشته اند . مردم امروز جامعه ما نمی توانند بدون چشم پوشی بر واقعیات به شعار وحرف چند نفر ادم بی عمل دل خوش کنند .ما اوزیها با فکر ودانش وبنا به تجربه گذشته دریافته ایم که باید از راههای ممکن وکم هزینه بر خواسته هایمان پای بفشاریم .باید به ارزیابی شرایط موجود وامکاناتمان بپردازیم .باید به اندیشه ونظرات مختلف پیرامون حل مسائل شهری مجال دهیم . نمی توانیم دست روی دست بگذاریم وبه خاطر اینکه موانع زیاد است از خواسته هایمان چشم پوشی کنیم .کسانی که بی عملی وناامیدی را ترویج میکنند از جمله ادم هایی هستند که فکر میکنند با نشستن میتوان به جایی رسید .امروزه وبخصوص در جهانی که انترنت ورسانه های مجازی فضای بیشتری در اختیار من وشما قرار داده است مطمئنا تاثیر نوشته ها بر مخاطبان وحتی بر مسئولین بیش از گذشته خواهد بود وما نمی توانیم انرا نادیده بگیریم .طی سی ویکسال بعد از انقلاب ما کجا چنین امکانی داشتیم که خواسته هایمان به گوش همگان برسانیم ما در گذشته فقط با نوشتن یک نامه ویا یک طومار میتوانستیم چند همشهری یا فلان مسئول اداره ونهادی را در جریان خواسته امان قرار دهیم اما امروز این چنین نیست اوزیها با اگاهی بیش از پیش وبا روشنگری وبا استفاده از راههای ممکن میتوانند در راه تحقق خواسته هایشان تلاش کنند وما باید انرا جدی بگیریم جدی گرفتن نه به معنای درجا زدن وبی عملگی است ونه به معنای خیلی زود به نتیجه رسیدن است ما در شرایط کنونی هم باید صبور باشیم وهم پیگرانه از راه هایی که موجب میشوند ما به خواسته هایمان برسیم استفاده کنیم نوشتن یکی از این راههاست که تاثیر گذار است . فرهاد ابراهیم پور (محمودا ) 10.2.2010
هیچ کس به صرف نوشتن خالی به جایی نمی رسد متاسفانه عده ای که در بی عملگی شهره خاص وعام هستند وحاضر به هیچ گونه کار وفعالیتی هم نیستند برای انکه بی عملگی خود ورفتارشان را در برابر فعالان نشان دهند مرتبا بر طبل ناامیدی میکوبند ومیگویند که حالا شما هم نامه نوشتید چه فایده ای دارد ؟شما هم بنویسید مگر کسی به حرف شما گوش میدهد ؟با نوشتن به جایی نمی رسیم ؟ من سوال خیلی روشن از اینها دارم لطفا بفرمائید با چه ابزار وروش دیگری به شهرستان شدن میرسیم با اعتصاب واعتراض خیابانی با نرفتن سرکار با تعطیلی مدارس ودانشگاهها . انسان عاقل فقط شعار نمی دهد .بر فرض اینکه این راههایی که شما میگوئید درست باشد ایا این راه ها در شرایط موجود مارا به هدف مورد نظر میرساند ؟ایا در شرایط کنونی اوزیها میتوانند از این راه استفاده کنند. ایا میتوانند به خیابانها بریزند بدون اینکه به عواقب وهزینه ان فکر کنند .ایا مردم اوز واصلا شماهایی که چنین اعتقادی دارید حاضرید در این حرکت اعتراضی شرکت کنید یا اینکه میخواهید فقط دیگران در ان شرکت کنند وشما به به وچه چه ان بکنید . تاریخ ما پر از افرادی است که همیشه خارج از گود بوده اند ومرتب هم گفته اند لنگش کن ؛ اما نه حاضر بوده اند مردم را همراهی کنند ونه پیشنهادی منطقی برای حل مسائل داشته اند . مردم امروز جامعه ما نمی توانند بدون چشم پوشی بر واقعیات به شعار وحرف چند نفر ادم بی عمل دل خوش کنند .ما اوزیها با فکر ودانش وبنا به تجربه گذشته دریافته ایم که باید از راههای ممکن وکم هزینه بر خواسته هایمان پای بفشاریم .باید به ارزیابی شرایط موجود وامکاناتمان بپردازیم .باید به اندیشه ونظرات مختلف پیرامون حل مسائل شهری مجال دهیم . نمی توانیم دست روی دست بگذاریم وبه خاطر اینکه موانع زیاد است از خواسته هایمان چشم پوشی کنیم .کسانی که بی عملی وناامیدی را ترویج میکنند از جمله ادم هایی هستند که فکر میکنند با نشستن میتوان به جایی رسید .امروزه وبخصوص در جهانی که انترنت ورسانه های مجازی فضای بیشتری در اختیار من وشما قرار داده است مطمئنا تاثیر نوشته ها بر مخاطبان وحتی بر مسئولین بیش از گذشته خواهد بود وما نمی توانیم انرا نادیده بگیریم .طی سی ویکسال بعد از انقلاب ما کجا چنین امکانی داشتیم که خواسته هایمان به گوش همگان برسانیم ما در گذشته فقط با نوشتن یک نامه ویا یک طومار میتوانستیم چند همشهری یا فلان مسئول اداره ونهادی را در جریان خواسته امان قرار دهیم اما امروز این چنین نیست اوزیها با اگاهی بیش از پیش وبا روشنگری وبا استفاده از راههای ممکن میتوانند در راه تحقق خواسته هایشان تلاش کنند وما باید انرا جدی بگیریم جدی گرفتن نه به معنای درجا زدن وبی عملگی است ونه به معنای خیلی زود به نتیجه رسیدن است ما در شرایط کنونی هم باید صبور باشیم وهم پیگرانه از راه هایی که موجب میشوند ما به خواسته هایمان برسیم استفاده کنیم نوشتن یکی از این راههاست که تاثیر گذار است . فرهاد ابراهیم پور (محمودا ) 10.2.2010
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۸۸ ساعت 13:19 توسط فرهاد محمودا
|