اوز فارس

اینکه انسانی به حق وحقوق خود واقف نباشد ونداند در زندگی شخصی وخانوادگی واجتماعی اش دارای چه حق وحقوقی است باعث میشود که در بسیاری از مراحل زندگی کلاه سرش برود ودیگران هم حق اینگونه افراد را نادیده بگیرند وچون اشنا نیستند فکر میکنند انچه در زندگی به انها وبخصوص در کار به انها تعلق میگیرد امری عادی وهمگانی است  حدود ده سال پیش دوستی که برادرش در یکی از این مغازه های به اصطلاح ارزان فروش ده درهمی کار میکرد برای دیدن برادرش در روز عید امده بود دبی که اورا ببیند  صبح روز عید بود رفتیم واورا صدا زدیم که با هم برویم یک دوری توی شهر بزنیم  هنوز چند کیلومتری توی خیابانها نرفته بودیم که برادرش گفت نگه دار گفتم چه شده گفت برادرم حالش بد است ما که نزدیک کرنش یا همان ساحل دریا بودیم نگه داشتم بلافاصله پائین امد وشروع به استفراغ کردن کرد اول فکر کردم که حتما اول صبح یا زیاد خورده بدچار مسمومیت شده است فکر من اشتباه بود گفت که الان 8سال است هیچ ماشینی سوار نشده گفتم مگر میشود گفت مغازه ما با منزلمان نزدیک هم است  ما تمام روز هفته کار میکنیم وحتی جمعه ها هم کار میکنیم فقط صبح جمعه است که اول باید به نظافت منزل بپردازیم بعد هم رخت ولباس بشوریم  بعد هم در نوبت برای حمام باشیم وبعد از ان هم باید برویم مسجد چون ارباب به همه میگوید بیایند وجایی نروند  بعد از مسجد هم می ائیم منزل وفوری غذا میخوریم وبلافاصله میرویم مغازه  گفتم شب که مرخص میشوید که باز وقت دارید گفت ساعت 11 وبعضی وقت ها دوازه از سر کار مرخص می شویم خسته وکوفته باید برویم حمامی بگیریم وبخوابیم چون اگر بدون اجازه بیرون برویم فردا سر اشپز که میشود گفت مشاور ارباب است همه را مو به مو به ارباب گزارش میکند واز ترس معمولا کسی بیرون نمی رود چون اگه ارباب از تو خوشش نیاید بیرونت میکنه تو هم نمی تونی کاری بکنی
واقعا ناراحت شدم که یک فرد در چنین شرایطی در قرن بیستم دارد زندگی میکند ویک نفر که اسم خودش را ارباب گذاشته خودرا مالک بی چون وچرای زندگی کارگرانش میدونه این حکایت تلخ را هیچگاه فراموش نکردم واین زندگی فقط اون برادر دوستم نبود بلکه زندگی صدها از این نمونه افراد است که برای لقمه ای نان امده اند دور از ولایت وخانواده تا به فکر اتیه خود باشند ایا اینگونه افراد دارای اتیه روشنی هستند جواب به این سوال مستلزم بحث جداگانه ای است که اگر فرصتی پیش امد بدان خواهم پرداخت  اما امروز میخواهم به موضوعی که بی ارتباط با این مسله نیست مطرح کنم باز همان دوست از ابوظبی زنگ زد گفت یکسری از تجار برای اینکه حق وحقوق افرادی که پیش انها هستند ندهند دست به ترفند جدیدی زده اند واز کارگران خود خواسته اند که بیایند وزیر برگه ای را امضا کنند که حق وحقوق خودر دریافت کرده اند واز صاحب کار هیچ گونه طلبی ندارند  گفتم که میتوانند اگر حق خودر را دریافت نکرده اند امضا نکنند گفت اگر کسی امضا نکند ارباب بعد از چند مدت با ایراد گیری اورا اخراج میکند یا ویزایش را تمدید نمی کند گفتم قانون کار امارات از چنین افرادی حمایت میکند وفرد میتواند شکایت کند که من حق وحقوقم را دریافت نکرده ام وصاحب کارم میخواهد مرا اخراج کند  گفت این یک قسمت مسئله است چون اینها با موارد قانونی اشنایی ندارند وکسی را نمی شناسند که در این دعاوی به انها کمک فکری بکند معمولا از ادامه این ماجرا دست میکشند وکار عملا به جایی میرسد که افراد یا تن به ماندن با شرایط صاحب کار میدهند یا قید کار وماندن در اینجا را می زنند وبه شهر و ولایت برمیگردند گفتم درست است که این مسیر معمولا به نفع صاحب کار وتجار تمام میشود اما دلیل نمی شود که کارگران به حق وحقوق خود اشنا نشوند دلیل نمی شود که به مواد قانونی که در این زمینه هست مراجعه نکنند من چندین بار دیده ام که افرادی البته غیر خودمونی که پیگیر حق وحقوقشان بوده اند وبه نتیجه هم رسیده اند  تازه یک موضوع دیگر هم نباید نادیده بگیریم که خود صاحبان کار هم برای اعاده کاری خود احتیاج به رعایت مسائل قانونی دارند چون عدم التزام به ان موجب فرار افراد خودی از حیطه کار رشد فساد اخلاق کاری وبی اعتمادی به صاحب کار میشود پس دیدن دو طرف قضیه برای هر کسی که در یک مجموعه کاری کا میکند ضرور است وصد البته رعایت قوانین کار که تحت تاثیر قوانین بین المللی کار است روز بروز در عرصه جهانی گسترش یافته وبسیاری از کشورها از ان پیروی میکنند  مهم شناخت ما از حق وحقوقمان وقوانین است که میتواندیارای ما دربسیاری از حق کشی هایی باشد که توسط بعضی از صاحبان کار نادیده گرفته میشود
فرهادابراهیم پور (محمودا) دبی 20.4.2009